فکری که امروز ذهنمو به خودش مشغول کرده اینه که کی بالاخره می خوام بفهمم که دودلی رو کنار بذارم و انقدر مردد نباشم...اطرافم پر از اتفاقاییه که نمی تونم کنترلشون کنم...شایدم می تونم و نمی خوام کنترلشون کنم...راستشو بخوای اختیارم بعضی موقع ها میفته دست اون دختر کوچولوی درونم که دلتنگه...اذیت می کنه...بهونه می گیره...پا می کوبه و جیغ می کشه...حریفشم نمی شم..هر چقدر باهاش حرف می زنم...یه چند ساعتی خوب میشه...قول می ده دختر خوبی بشه ولی دوباره یادش میره و ...

ای بابا ...شاید یه پسر کوچولوی مودب پیدا بشه بیاد کمک کنه با هم این دختر کوچولو رو ارومش کنیم...اگه دیدین همچین پسر کوچولویی رو حتما بهش بگین بیاد...