این روزا یه جوری ام.نمی دونم چمه؟!فقط می دونم که خوب نیستم.احساس می کنم یه چیزی رو از دست دادم...و مشکلم اینه که نمی دونم چی رو...شاید دیگه مثل سابق احساس نمی کنم که تو زندگی برنده ام..احساس می کنم تمام این مدت بازیچه دست کسی بودم که فکر می کردم عاشقمه!

نمی دونم... من عاشقش نشدم و نخواستم هم که بشم ولی تمام حرفاش که منو دوست داره و حاضره به خاطرم خیلی کارا بکنه رو ...نمی تونم باور کنم که به کس دیگه ای هم زده باشه...اصلا از خودم متعجبم که چرا انقدر زود به طرفم اعتماد کردم..من توجه کردم که همه ما خواه ناخواه زود به طرفمون اعتماد می کنیم..نمی دونم چرا ..شاید چون دنبال حمایت می گردیم .دنبال تحسین.دنبال این هستیم که اون حمایت و اعتماد به نفس رو یکی دیگه بهمون بده...اونم بیشتر مواقع ..یه جنس مخالف..متاسفم واسه خودم و آدمایی مثل من که هنوزم فکر می کنن آدما مثل آب زلال و پاک اند.بیشتر باید چشمامو باز می کردم و الآن دیگه اینجا نبودم...هنوزم چیزی رو از دست ندادم ولی حس بدی دارم نسبت به همه...از همه می ترسم. می ترسم که صمیمی ترین دوستام هم یه روزی بهم نارو بزنن.خدایا کمکم کن آدمارو بیشتر بشناسم...